در روزگار قدیم، پادشاهی سنگ بزرگی را در یک جاده اصلی قرار داد. سپس در گوشه ای مخفی شد

تا ببیند چه کسی آن را از جلوی مسیر بر می دارد.

برخی از بازرگانان ثروتمند با کالسکه های خود به کنار سنگ رسیدند، آن را دور زدند و به راه خود

 ادامه دادند. بسیاری از آن ها نیز به شاه بد و بیراه گفتند که چرا دستور نداده جاده را باز کنند؛

امّا هیچیک از آنان کاری به سنگ نداشتند! سپس یک مرد  روستایی با بار سبزیجات به نزدیک سنگ

رسید.

بارش را زمین گذاشت و شانه اش را زیر سنگ قرار داد و سعی کرد  که سنگ را به کنار جاده هل دهد.

 او بعد از زور زدن ها و عرق ریختن های زیاد بالاخره موفق شد. هنگامی که سراغ بار بار سبزیجاتش

 رفت تا آن ها را بر دوش بگیرد و به راهش ادامه دهد متوجه شد کیسه ای زیر آن سنگ در زمین

فرو رفته است.

 کیسه را باز کرد و دید که  پر از سکه های طلا و یادداشتی از جانب شاه بود که این سکه ها مال

 کسی است که سنگ را از جاده کنار بزند. آن مرد روستایی چیزی را می دانست که بسیاری از ما

نمی دانیم و آن چیزی نبود جز اینکه :

 هر مانع، فرصتی است!